De hondenrassen die het meest getroffen worden door artrose

Artrose is een van de meest voorkomende gewrichtsaandoeningen bij honden en treft bijna één op de twee senioren, volgens het Canine Arthritis Management (CAM).

Maar sommige rassen zijn er gevoeliger voor dan andere. Waarom? Welke signalen moeten alarmbellen doen rinkelen? En hoe kun je je hond het beste begeleiden wanneer mobiliteit een dagelijkse uitdaging wordt? Uitleg.

Artrose bij de hond: een veelvoorkomende gewrichtsaandoening… maar niet onschuldig

Artrose is een degeneratieve aandoening van de gewrichten die zich uit in een geleidelijke slijtage van het kraakbeen, met pijn, stijfheid en verminderde mobiliteit als gevolg.

Artrose komt voor bij bijna 80% van de honden ouder dan 8 jaar, maar kan bij sommige rassen ook veel eerder optreden, door genetische, morfologische of gewichtsgerelateerde factoren.

Canine Arthritis Management

Een van de meest voorkomende structurele oorzaken is dysplasie, een gewrichtsafwijking die al tijdens de groei van de pup aanwezig is. Deze aandoening treft vooral de heup en de elleboog, waardoor de botoppervlakken slecht op elkaar aansluiten. Deze instabiliteit bevordert na verloop van tijd een chronische ontsteking en het ontstaan van vroegtijdige artrose.

Hazewinkel (2008) benadrukt de gecombineerde rol van genetische aanleg, snelle groei, voeding en overgewicht bij het ontstaan ervan.

Waarom sommige rassen een groter risico lopen

Drie belangrijke factoren verklaren de gevoeligheid van bepaalde rassen:

• Genetische aanleg: gevoeligheid voor dysplasie, luxatie of groeistoornissen.
• Lichaamsbouw: een imposant postuur, een bijzondere botbouw, snelle groei.
• De levensstijl: weinig beweging, overgewicht of ongeschikte fysieke activiteit.

Deze factoren versterken elkaar vaak: een grote hond die snel groeit en weinig beweegt, loopt een aanzienlijk groter risico op gewrichtsproblemen.

De rassen die het meest getroffen worden door artrose

Labrador Retriever

De Labrador is een populair ras en is gevoelig voor heup- en elleboogproblemen. Een studie (Smith, 2006) toont aan dat tot 15% van de Labradors al op 2-jarige leeftijd tekenen van artrose vertoont, een percentage dat stijgt tot 67% op 14-jarige leeftijd.

Opvallend: de studie toonde ook aan dat Labradors die een gecontroleerd rantsoen kregen, later en minder vaak artrose ontwikkelden dan honden die naar believen mochten eten. De eerste signalen verschenen gemiddeld na 6 jaar in de controlegroep, tegenover 12 jaar in de groep met een beperkt rantsoen.

Duitse Herder

De Duitse Herder staat bekend om zijn intelligentie en veelzijdigheid, maar loopt een bijzonder groot risico op heup- en elleboogdysplasie. Een grootschalige radiografische studie in Noord-Amerika (Oberbauer, 2017) toonde aan dat 18,9% van de Duitse Herders heupdysplasie had en 17,8% elleboogdysplasie.

Een andere studie (Witsberger, 2008) toonde aan dat 10,26% van de Duitse Herders die in universitaire ziekenhuizen werden gevolgd heupdysplasie hadden, tegenover 3,52% over alle rassen heen.

Golden Retriever

Vaak vergeleken met de Labrador vanwege zijn zachte karakter, heeft de Golden Retriever ook gevoelige gewrichten. Hij kan problemen ontwikkelen aan schouders, heupen en ellebogen. Zijn grote eetlust kan, als deze niet onder controle wordt gehouden, overgewicht bevorderen, een belangrijke risicofactor voor artrose.

Rottweiler

De forse en atletische Rottweiler loopt een bijzonder groot risico op heup- en elleboogdysplasie. Een Zuid-Afrikaanse studie (Kirberger, 2017) onder meer dan 1.100 honden toonde een prevalentie van 22% voor de heup en 39% voor de elleboog.

Nog een inzicht: de gewrichtsscores zijn in de loop van de tijd verbeterd dankzij strengere selectiecriteria bij de fokkerij. Tegelijkertijd toonde een Noord-Amerikaanse studie (Paster, 2005) aan dat gezonde röntgenfoto's 8 keer vaker werden ingestuurd voor OFA-certificering (officiële gezondheidscertificaten bestemd voor fokkers), wat een veel ernstigere realiteit verhult, met geschatte percentages tussen 41% en 69%.

Bulldog (Frans of Engels)

Met bijna 74% heupdysplasie is de Bulldog volgens historische OFA-gegevens het meest getroffen ras. Zijn gedrongen bouw, korte poten en smalle bekken bevorderen gewrichtsproblemen.

Hij loopt ook risico op patellaluxatie, met een aanzienlijk hogere frequentie dan het gemiddelde van de onderzochte rassen in een Britse studie⁷.

Duitse Dog

De Duitse Dog is door zijn indrukwekkende formaat en snelle groei bijzonder kwetsbaar. Een genetische studie (Mikkola, 2021) schatte dat 30 tot 40% van dit ras heupdysplasie had.

Hij is ook vatbaar voor hypertrofische osteodystrofie (HOD), een pijnlijke botaandoening die snelgroeiende pups treft. Dit kan leiden tot koorts, kreupelheid en verminderde eetlust.

En de kleine honden?

Niet noodzakelijk gespaard. De Teckel, door zijn lange rug, of de Poedel, gevoelig voor patellaluxatie, kunnen ook aan artrose lijden. De signalen zijn soms subtieler: stijfheid bij het opstaan, moeite met springen, prikkelbaarheid.

De signalen om op te letten

Als je een van deze signalen opmerkt, is een vroege diagnose essentieel om je hond beter te kunnen begeleiden.

• Minder enthousiasme tijdens wandelingen
• Moeite met traplopen
• Stijfheid bij het opstaan
• Periodieke kreupelheid
• Overmatig likken aan een gewricht
• Verlies van spiermassa in de achterpoten

De mobiliteit van je hond behouden: de juiste aanpak

• Aangepaste fysieke activiteit: Matige oefeningen, zoals gecontroleerd wandelen of zwemmen, bevorderen het behoud van spiermassa en gewrichtsmobiliteit zonder overmatige stress te veroorzaken.
• Manuele therapieën: Massages helpen de spieren te ontspannen, de bloedcirculatie te verbeteren en gewrichtspijn te verminderen. Dierenosteopathie kan, door te werken aan het lichaamsevenwicht, de houding verbeteren en spanningen door artrose verlichten.
• Voedingssupplementen: Veel gerichte supplementen leveren essentiële voedingsstoffen voor de gewrichtsgezondheid. De Mariene omega 3-vetzuren (EPA+DHA), afkomstig van onder andere groenlipmosselolie of algen, hebben hun werkzaamheid bewezen bij het verminderen van ontstekingen en het ondersteunen van de gewrichtsmobiliteit.

• Gewichtsbeheer: Effectieve preventie van gewrichtsproblemen begint met een strikte gewichtscontrole vanaf jonge leeftijd. Een uitgebalanceerd en gepersonaliseerd dieet helpt overbelasting te voorkomen die de pijn verergert.
• Voortdurende preventie: Vroege opsporing van gewrichtsafwijkingen bij risicorassen, gecombineerd met regelmatige controle, maakt het mogelijk om proactief te handelen en het optreden van symptomen uit te stellen.

Door deze natuurlijke aanpak te integreren in het leven van je hond, kun je zijn gewrichtsgezondheid op een holistische manier ondersteunen. Het is raadzaam een dierenarts te raadplegen voordat je met een nieuwe behandeling of een nieuw supplement begint, om er zeker van te zijn dat dit aansluit bij de specifieke behoeften van je dier.

Conclusie

Alle rassen kunnen door artrose getroffen worden, maar sommige, met name de grote rassen, hebben extra aandacht nodig.

Vroege opsporing, goed gewichtsbeheer, aangepaste oefeningen en kwaliteitsvoeding zijn de sleutels om de mobiliteit van je hond te behouden gedurende zijn hele leven.

Wetenschappelijke referenties

• Smith GK, Paster ER, Powers MY, Lawler DF, Biery DN, Shofer FS, McKelvie PJ, Kealy RD. Lifelong diet restriction and radiographic evidence of osteoarthritis of the hip joint in dogs. J Am Vet Med Assoc. 2006 Sep 1;229(5):690-3. doi: 10.2460/javma.229.5.690. PMID: 16948575.
• Oberbauer AM, Keller GG, Famula TR. Long-term genetic selection reduced prevalence of hip and elbow dysplasia in 60 dog breeds. PLoS One. 2017 Feb 24;12(2):e0172918. doi: 10.1371/journal.pone.0172918. PMID: 28234985; PMCID: PMC5325577.
• Witsberger TH, Villamil JA, Schultz LG, Hahn AW, Cook JL. Prevalence of and risk factors for hip dysplasia and cranial cruciate ligament deficiency in dogs. J Am Vet Med Assoc. 2008 Jun 15;232(12):1818-24. doi: 10.2460/javma.232.12.1818. PMID: 18598150.
• Kirberger, R. (2017). Phenotypic hip and elbow dysplasia trends in Rottweilers and Labrador retrievers in South Africa (2007–2015): Are we making progress?. Journal of the South African Veterinary Association, 88, 10 pages. doi:https://doi.org/10.4102/jsava.v88i0.1534
• Paster, E. R., LaFond, E., Biery, D. N., Iriye, A., Gregor, T. P., Shofer, F. S., & Smith, G. K. (2005). Estimates of prevalence of hip dysplasia in Golden Retrievers and Rottweilers and the influence of bias on published prevalence figures. Journal of the American Veterinary Medical Association, 226(3), 387-392. Retrieved Oct 16, 2025, from https://doi.org/10.2460/javma.2005.226.387
• OFA (2010). Statistics for Hip Dysplasia by Breed (1979–2009).
• O'Neill DG, Meeson RL, Sheridan A, Church DB, Brodbelt DC. The epidemiology of patellar luxation in dogs attending primary-care veterinary practices in England. Canine Genet Epidemiol. 2016 Jun 8;3:4. doi: 10.1186/s40575-016-0034-0. PMID: 27280025; PMCID: PMC4898461.
• Mikkola, L., Kyöstilä, K., Donner, J. et al. An across-breed validation study of 46 genetic markers in canine hip dysplasia. BMC Genomics 22, 68 (2021). https://doi.org/10.1186/s12864-021-07375-x
• Purina Pro Club. Hypertrophic Osteodystrophy in Great Danes.

Dit artikel is geschreven door het R&D-team van Sensilia Laboratorium, expert in diervoeding.