Laboratorium Sensilia is een Frans, onafhankelijk familielaboratorium gevestigd in de Gironde (Frankrijk). Sinds 2019 zetten wij ons in voor het onderzoeken en vervaardigen van gezonde, innovatieve welzijnsproducten.
Artrose bij de hond: bijna één op de twee senioren wordt getroffen. De risicorassen, waarschuwingssignalen en belangrijke stappen om de mobiliteit dagelijks te behouden.
Published in
Gewrichtsgezondheid van de hondArtrose is een van de meest voorkomende gewrichtsaandoeningen bij honden en treft bijna één op de twee senioren, volgens het Canine Arthritis Management (CAM).
Maar sommige rassen zijn er gevoeliger voor dan andere. Waarom? Welke signalen moeten alarmbellen doen rinkelen? En hoe kun je je hond het beste begeleiden wanneer mobiliteit een dagelijkse uitdaging wordt? Uitleg.
Artrose is een degeneratieve aandoening van de gewrichten die zich uit in een geleidelijke slijtage van het kraakbeen, met pijn, stijfheid en verminderde mobiliteit als gevolg.
Artrose komt voor bij bijna 80% van de honden ouder dan 8 jaar, maar kan bij sommige rassen ook veel eerder optreden, door genetische, morfologische of gewichtsgerelateerde factoren.
Een van de meest voorkomende structurele oorzaken is dysplasie, een gewrichtsafwijking die al tijdens de groei van de pup aanwezig is. Het treft vooral de heup en de elleboog, waardoor de botoppervlakken slecht op elkaar aansluiten. Deze instabiliteit bevordert na verloop van tijd een chronische ontsteking en het ontstaan van vroegtijdige artrose.
Hazewinkel (2008) benadrukt de gecombineerde rol van genetica, snelle groei, voeding en overgewicht bij het ontstaan ervan.
Ontdek onze gids overartrose bij de hond
Drie belangrijke factoren verklaren de gevoeligheid van bepaalde rassen:
Deze elementen stapelen zich vaak op: een grote hond die snel groeit en weinig beweegt, heeft een aanzienlijk hoger gewrichtsrisico.
In Frankrijk is de Labrador erg populair en vaak het slachtoffer van heup- en elleboogproblemen. Een studie (Smith, 2006) toont aan dat tot 15% van de Labradors al op 2-jarige leeftijd tekenen van artrose vertoont, een percentage dat stijgt tot 67% op 14-jarige leeftijd.
Opvallend: de studie toonde ook aan dat Labradors die een gecontroleerd rantsoen kregen, later en minder vaak artrose ontwikkelden dan honden die naar believen mochten eten. De eerste signalen verschenen gemiddeld na 6 jaar in de controlegroep, tegenover 12 jaar in de beperkte groep.
De Duitse Herder staat bekend om zijn intelligentie en veelzijdigheid, maar loopt een bijzonder groot risico op heup- en elleboogdysplasie. Een grootschalige radiografische studie in Noord-Amerika (Oberbauer, 2017) toonde aan dat 18,9% van de Duitse Herders heupdysplasie had en 17,8% elleboogdysplasie.
Een andere studie (Witsberger, 2008) toonde aan dat 10,26% van de Duitse Herders die in universitaire ziekenhuizen werden gevolgd heupdysplasie hadden, tegenover 3,52% over alle rassen heen.
Vaak vergeleken met de Labrador vanwege zijn zachte karakter, heeft de Golden Retriever ook gevoelige gewrichten. Hij kan problemen ontwikkelen aan schouders, heupen en ellebogen. Zijn grote eetlust kan, als deze niet onder controle wordt gehouden, overgewicht bevorderen, een belangrijke risicofactor voor artrose.
Fors en atletisch, de Rottweiler loopt een bijzonder groot risico op heup- en elleboogdysplasie. Een Zuid-Afrikaanse studie (Kirberger, 2017) onder meer dan 1.100 honden toonde een prevalentie van 22% voor de heup en 39% voor de elleboog.
Nog een inzicht: de gewrichtsscores zijn in de loop van de tijd verbeterd dankzij strengere selectiecriteria bij de fokkerij. Tegelijkertijd toonde een Noord-Amerikaanse studie (Paster, 2005) aan dat gezonde röntgenfoto's 8 keer vaker werden ingestuurd voor OFA-certificering (officiële gezondheidscertificaten bestemd voor fokkers), wat een veel ernstigere realiteit verhult, met geschatte percentages tussen 41% en 69%.
Met bijna 74% heupdysplasieis de Bulldog het meest getroffen ras volgens historische OFA-gegevens. Zijn gedrongen bouw, korte poten en smalle bekken bevorderen gewrichtsproblemen.
Hij loopt ook risico op patellaluxatie, met een aanzienlijk hogere frequentie dan het gemiddelde van de onderzochte rassen in een Britse studie⁷.
De Duitse Dog is door zijn indrukwekkende formaat en snelle groei bijzonder kwetsbaar. Een genetische studie (Mikkola, 2021) schatte dat 30 tot 40% van dit ras heupdysplasie had.
Hij is ook vatbaar voorhypertrofische osteodystrofie (HOD), een pijnlijke botaandoening die snelgroeiende pups treft. Dit kan leiden tot koorts, kreupelheid en verminderde eetlust.
Niet noodzakelijk gespaard. De Teckel, door zijn lange rug, of de Poedel, gevoelig voor patellaluxatie, kunnen ook aan artrose lijden. De signalen zijn soms subtieler: stijfheid bij het opstaan, moeite met springen, prikkelbaarheid.
Als je een van deze signalen opmerkt, is een vroege diagnose essentieel om je hond beter te kunnen begeleiden.
Voor meer informatie: Mijn hond mankt: artrose of een ander probleem?
Ontdek onze gids over Omega-3
Door deze natuurlijke aanpak te integreren in het leven van je hond, kun je zijn gewrichtsgezondheid op een holistische manier ondersteunen. Het wordt aanbevolen een dierenarts te raadplegen voordat je nieuwe behandelingen introduceert of supplementen, om er zeker van te zijn dat deze aansluiten bij de specifieke behoeften van je dier.
Alle rassen kunnen door artrose getroffen worden, maar sommige, met name de grote rassen, hebben extra aandacht nodig.
Vroege opsporing, goed gewichtsbeheer, aangepaste oefeningen en kwaliteitsvoeding zijn de sleutels om de mobiliteit van je hond te behouden gedurende zijn hele leven.
Dit artikel is geschreven door het R&D-team van Sensilia Laboratorium, expert in diervoeding.